Op verzoek van jullie...

“Je houdt toch wel contact met het thuisfront? Een blog bijhouden zou leuk zijn, toch?” Het was een vraag die ik meer dan eens kreeg toegeworpen naarmate de vertrekdatum naar San Francisco dichterbij kwam. Natuurlijk ben ik van beroep een soort van schrijver, maar zelf heb ik zelden de drang om mijn dagelijkse avonturen op te tekenen of bij anderen sociaal-digitaal door de strot de duwen. Dus ik had even een duwtje in de rug nodig. Waarvoor dank. 

 

Ik moet bij het schrijven van dit soort blogs altijd denken aan een meisje dat ik op de middelbare school ooit een keer via Ilse-chat (wie kent het nog?) had leren kennen. Mailadressen uitgewisseld om vervolgens nooit meer een woord tegen te zeggen. Tijdens een impulsieve opschoonbeurt van mijn adressenlijst had ik haar contactgegevens na een tijdje maar verwijderd, maar in haar mailbox was mijn adres blijkbaar wel nog blijven hangen, want opeens kreeg ik dagelijks allemaal complete verslagen in mijn inbox over een reis die ze blijkbaar maakte door Zuid-Amerika. Zo was ze een keer in Peru en moest iedereen in Nederland toch echt laten weten dat de supermarkten daar een uur langer open waren dan in Arnhem en dat je niet moest gaan eten bij een of andere restaurant waar de kakkerlakken over de muur liepen. Mocht je die beesten niet verafschuwen, dan raadde ze het toch aan, want het was lekker goedkoop. Een veel te blije foto erbij en afgesloten met de persoonlijke, maar door de onmenselijk lange lijst geadresseerden, onpersoonlijk geworden slotzin: Wish you were here. 

 

Mij boeit dat soort interessantdoenerij nooit veel, dus ik besloot haar eens goed terug te pakken. Ik printte haar verslag uit en duwde het demonstratief door de schredder. ‘Dat zal haar leren’, dacht ik, maar de dag erna stond er weer een verslag in mijn mailbox. Nu met bijzonder bruikbare tips over een reisje naar de jungle. Dus beantwoordde ik haar mail dit keer met mijn eigen verslag van mijn dag met wetenswaardigheden waarzonder ze niet verder kon met de reis van haar leven. Zo stond ik om even over 10 voor een gesloten winkeldeur en was ik dus stikjaloers dat de supermarkten in Lima wel nog open waren en had ik die dag geleerd wat je moest doen als je weer levend het Aambos in Heerlen uit wilde komen. Een foto van een oer-Hollandse koe erbij en afgesloten met de zin: Wish you’d go further into the jungle, to a place without modern technology. Groeten, Kevin. Sindsdien nooit meer wat van gehoord. 

 

Maar goed, veel van jullie willen graag op de hoogte gehouden worden van wat we hier allemaal doen. Wie ben ik dan om jullie dat te ontzeggen? Gelukkig heb ik de eerste drie maanden nog niet veel beters te doen, omdat de Amerikaanse overheid zo lang nodig heeft om te controleren of alle documenten voor een werkvergunning kloppen. Triest feitje is dat we die documenten allemaal al nodig hebben gehad om überhaupt het land binnen te komen, dus het feit dat ik dit verhaal tik vanuit ons appartement in Amerika zou de overheid al aan moeten geven dat alles in orde is. Aan die werkvergunning zitten trouwens prachtige voorwaarden vast. Zo krijg ik pas toestemming om te werken als blijkt dat Linda in haar eentje genoeg verdient voor ons beide. Met andere woorden: als we niet rondkomen van haar inkomen en dus afhankelijk zijn van mijn salaris, dan mag ik niet werken. Het klinkt een beetje krom, maar dat zal vast door de gewenningsperiode aan de Amerikaanse cultuur en logica komen. 

 

Ach ja, drie maanden gedwongen vrij klinkt natuurlijk veel rampzaliger dan het is. Het is een ideale gelegenheid om het gebied eens te gaan verkennen waar ik nu eigenlijk in terecht ben gekomen. De eerste indruk is dat we waarschijnlijk voor de enige plek in de V.S. hebben gekozen die niet is zoals de rest van het land: geen fastfood of elke hoek van de straat, organisch-verantwoorde supermarkten in plaats van Walmarts, Amerikanen met een lichaamsomvang waar je wél naast kunt zitten in de bus en slechts een paar maatschappelijk teleurgestelden op straat die je zo nu en dan eens wat loze dreigementen naroepen. Willen jullie dus lezen hoe het er in de V.S. echt aan toe gaat, dan stel ik voor de avonturen van iemand anders te volgen. Hopelijk waarderen jullie desondanks wel deze stukjes. Zo niet, dan zie ik vanzelf wel een bericht met jullie levensbelangrijke feitjes uit Nederland in combinatie met een foto van een lid van de Hollandse dierenwereld in mijn mailbox verschijnen…

Reactie schrijven

Commentaren: 0